Wadlopen

Tijdens de vakantie in Friesland (2012) besloten we te gaan wadlopen. Altijd al gedacht dat ik dat moest gaan doen als de mogelijkheid zich zou voordoen. Vrijwel alle wadlooptochten vertrokken vanuit Pieterburen en dus konden we een combinatie zeehondencrèche / wadlooptocht maken.

Aan het begin van de middag arriveerden we in Pieterburen en we bezochten de zeehondencrèche van Lenie ‘t Hart. Er waren de laatste vier dagen veel zeehonden binnengebracht en middels een film zagen we hoe de zeehonden gevonden werden en hoe ze door vrijwilligers werden vervoerd naar de crèche. Na het bezoek aan de zeehondjes gingen we naar het VVV-kantoor om ons te melden voor de tocht op het wad. We zouden wadloopschoenen bij het VVV kunnen halen. Ondanks dat ik een grote maat heb lukte het mij om een paar schoenen te vinden. Maar mijn echtgenoot had minder geluk. Te klein, te smal. Ik zou dus alleen moeten gaan.

We zwierven wat door het dorpje heen en hadden besloten dat hij dan maar een krant zou gaan halen en ergens op een terras zou wachten. Jammer! Maar de jongedame van de VVV kwam ons achterop, de schoenen die hij droeg konden ook gebruikt worden en ze verzekerde hem dat ze weer schoon zouden worden. We hebben het overdacht, het waren tenslotte zijn beste sportschoenen. Toch maar besloten om mee te gaan. En wat was ik blij met dat besluit toen we een half uur later het wad op gingen en we door een laag slik van 40 cm diep moesten waden. Een stevige hand was hier een welkome ondersteuning. En zo hielden we elkaar op de moeilijke plaatsen in wankel evenwicht. Als je samen kunt behangen (en wadlopen), dan moet je wel een goed team zijn!

Natuurlijk wisten we dat wadlopen een smeerboel zou inhouden, maar dat je op enkele plaatsen zo diep zou wegzinken! Af en toe volgden we geultjes waardoorheen het water wegstroomde naar de zee. Dit was een mooie manier om met een ietwat stevigere ondergrond verder te kunnen. En zowaar, dan zag je weer je schoen vanonder het modder terug. Niet voor lang, want een volgende slikplaat lag al weer voor je. De ondergrond verschilde telkens, van een zachtkabbelend stroompje langs je enkels tot diepe voren trekken door de slijmerige ondergrond, van met schelpen bestrooide plekken tot aan stukken waar de kokkels snel wegdoken omdat ze onraad bespeurden.

Onze groep bestond uit 16 mensen, een gezin uit Zweden, enkele Duitsers, Engelsen en Nederlanders. Drie gidsen begeleidden ons en we hadden dus alle gelegenheid om iets te vragen en om af en toe stil te staan om iets te bekijken of te proeven. Zeekraal, kokkels, lamsoor. Als je wilt dan kun je heel wat te eten vinden in de natuur. Zelf hield ik het bij de zeekraal, mijn man at ook een kokkel. In de verte zagen we zeehonden liggen, een aantal lepelaars grazen en veel vogels die in het wad hun kostje bij elkaar scharrelden. Op een gegeven moment stak een zeehond zijn kop boven het water uit, hij was nieuwsgierig naar dat volk wat daar liep, wij waren nieuwsgierig naar het dier, wie was er nu het meest nieuwsgierig? Misschien wel de zeehond, want het dier zwom een hele tijd met ons op om maar te kunnen kijken. (Het avontuur met de jonge zeehonden beschrijf ik in een andere column.) Na drie uur kwamen we weer terug, glibberend over het gladde slik, maar de diepe laag slik waar we op de heenweg doorheen hadden gewaad was door de lagere stand van het water veel minder opvallend. Vermoeid klommen we de wal op en bij een wasplaats konden we de schoenen en benen afspoelen. Enkele mensen waren iets te diep in de blubber gezakt of omgevallen en moesten met een handdoek om hun middel de auto weer in.

Met blote voeten moest manlief nu de auto in. Gelukkig had ik mijn schoenen waarmee ik kon rijden in de auto staan (met mijn wandelschoenen heb ik geen gevoel met de pedalen). En na een uurtje rijden waren we terug in ons vakantiehuisje. Een ervaring rijker, een mooie ervaring.

Wadlopen: ik kan het iedereen aanbevelen, maar 1 keer is genoeg.

M.K. Peta

Juni 2012.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *