VUmc / The Truman Show

Het gaf nogal wat ophef de 35 verborgen camera’s van Eyeworks in het VUmc te Amsterdan.

Ik zapte net naar Nieuwsuur toen daar een discussie ontstaan was over het maken van de tv serie “24 uur tussen leven en dood”.  De woordvoerder van het ziekenhuis leek het geen bezwaar te vinden dat ze in het ziekenhuis deze opnamen maakten.  Er waren duidelijke afspraken gemaakt hoe de medewerkers van Eyeworks zich moesten opstellen en de privacy van de patiënten daarbij waarborgen. Over welke privacy hadden ze het dan, want er werden al opnames gemaakt voordat er ook maar contact was geweest met de patiënt of familie, dat werd vaak achteraf gedaan als het item genoeg nieuwswaarde (lees: emotie) bevatte. Zo werden er dus opnames gemaakt van de ontreddering van de mens in nood, het gesprek in de behandelkamer en de behandeling op zich. Nogal confronterend om hierbij blootgesteld te staan aan verborgen camera´s. Of opnamemensen, die zich af en toe in witte jassen lieten zien waarbij de argeloze patiënt de indruk had dat het om verplegend personeel ging. Tenslotte ben je op dat moment wel even ergens anders mee bezig dan met je omgeving.

Ik zie het al voor me, enkele mensen achter de 35 monitoren die beoordelen of het wel heftig genoeg is voor uitzending.

Een verstuikte teen is natuurlijk niet interessant. Waar zullen ze het over hebben? Over hoe de een zich aanstelt en hoe de ander het over zichzelf heeft afgeroepen dat hij nu met een blauw oog op hulp wacht? Wat gebeurt er met de opnames die niet gebruikt worden? Het is nogal wat.

Deze zelfde week is op tv de film The Truman Show. Een film met Jim Carrey in de hoofdrol. Hij speelt in deze film een gewone man die in een dorp is geboren en opgegroeid. Een jongeman die daar op school is gegaan, vrienden heeft en zich heeft ontwikkeld tot wie hij is. Maar hij wil wel eens verder kijken dan de grenzen van het dorp. Je vraagt je wel eens af waarom hij nooit eerder heeft bedacht om eens verder te kijken. Maar wat blijkt, deze jongeman is de hoofdpersoon van een jarenlopende serie die begon op het moment dat hij werd geboren. Iedereen om hem heen is ingehuurd, zijn ouders, zijn vrienden etc. Het hele dorp bestaat uit nepwinkels etc. En ze weten wat hij ongeveer op een dag gaat doen en de winkels waar hij dagelijks langs komt worden bemenst voor de ogenblikken dat hij daar gaat winkelen of langsloopt. Iedereen kent hem en dat begint hem opeens te bevreemden. Hij komt er tenslotte achter dat zijn hele leven een tv serie is in een decor dat om hem heen gebouwd is. Heel Amerika kijkt zijn gehele leven mee bij alles wat hij doet, of hij nu op school zit of in bed ligt. Als je het hebt over “24 uur tussen leven en dood” moet je nog eens denken aan die film met Jim Carrey.

Je moet er toch niet aan denken dat iedereen dingen van je weet zonder dat je ook maar greep op de zaak hebt gehad. Het ziekenhuis en de producenten van Eyeworks kregen er van langs in Nieuwsuur. Wat een geweldige presentatrice hadden ze tegenover zich, die liet zich niet omver praten! Klasse.

Nog geen twee dagen later wordt het project gestaakt, het VUmc heeft de stekker eruit getrokken en de serie van Eyeworks is overleden.

Ik heb een goed idee voor een nieuwe real life soap. We maken opnames van de mensen die in de regiekamer zitten bij het VUmc. We bekijken hun kritiek, hun reacties en de ontluisterende opmerkingen bij wat ze zien. Oh nee, zo iets is er al eens geweest… heet dat niet bananasplit?

M.K. Peta

27/02/12

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *