Te laat?

Theater is mijn ding. Ik mag me graag mee laten voeren in de wereld die op het toneel wordt gecreëerd. Laat me meeslepen door mooie muziek, zit stil te genieten van de dansacts die eruit zien alsof het geen enkele moeite kost, maar die o zo veel moeite hebben gekost om er zo uit te laten zien. Kortom, ik geniet van wat er in het theater gebeurt. En dan heb ik het niet alleen over wat anderen op het toneel zetten, maar ook van wat we zelf op het toneel uitvoeren. Sinds 2001 speel ik mee in musicals en operettes bij ´s Gravenstad in Zutphen. Hier ervaar je wat er allemaal komt kijken bij het neerzetten van een avond amusement. Het instuderen van teksten, liedjes, bewegingen etc. Maar ook wat er aan logistiek allemaal komt kijken, decorstuk erop, decorstuk eraf.

Het is een hele wereld op zich. Een wereld waarin ik me thuis voel. Als ik bij een productie in de zaal zit kijk ik naar de kledingkeuze, de aankleding van het toneel, de decorstukken, het op en af gaan van de spelers. Hun reactie op elkaar en de logistiek. Hoe doet men dit, hoe lost men dat op. En intussen geniet ik ook nog van het spel. Chaotisch lijkt het voor anderen, deze manier van kijken, maar ik weet niet beter.

Als we zelf oefenen mag ik graag op de momenten dat ik niet zelf aan de beurt ben rustig zitten toekijken, terwijl anderen ergens gaan zitten kletsen (wat vaak ook nog eens als storend wordt ervaren). Ik wil er in groeien, ook al wordt een scène voor de tiende keer geoefend, ik blijf geboeid. Als we zelf naar het theater gaan als gast komen we graag een half uur van te voren. We zijn een avond uit en willen dan ook de tijd hebben voor het drinken van een kopje koffie, het ontmoeten van mensen en de gelegenheid nemen om ook met hen in gesprek te gaan. Het is het totale plaatje van een avondje uit.

Sinds twee jaar werk ik als vrijwilliger in de schouwburg van Lochem, als gastvrouw.  Voor de renovatie waren er drie ingangen naar de zaal. 1 vooraan, 1 achterin en 1 op het balkon. Kwam er dan een laatkomer, dan kon deze soms nog tijdens een applaus naar binnen geloodst worden en mocht dan achterin plaats nemen. Na de renovatie is er alleen een ingang vlak bij het toneel. Later binnenkomen is dus voor de spelers en het publiek erg storend. Dit later binnenkomen is dan ook niet meer toegestaan. Om acht uur gaat de voorstelling beginnen en de deuren gaan automatisch dicht.

Vol verbazing zie ik al jaren dat mensen het de gewoonste zaak van de wereld vinden om om 1 minuut voor acht, of zelfs iets later nog, op hun dooie gemak het theater in te komen. Ze haasten zich niet bij de garderobe, moeten misschien nog naar het toilet en zijn luidruchtig in hun bezwering: Te laat? Want er zijn mensen die vinden dat ze nooit te laat zijn, hun tijd is de juiste tijd en dat is altijd op tijd! Toch? Als ik op het toneel sta hoor ik het gestommel soms achterin. Als ik in de zaal zit, erger ik me aan het laat komen (ook al begrijp ik dat het soms overmacht is) maar nu ik ook als gastvrouw fungeer hoor ik vol verbazing het gemak waarmee men het bezwaar wegwuift. Maar nu er maar 1 ingang is en de deur zich sluit om acht uur zou er misschien een omslag kunnen komen.

Er zouden wel eens verhitte discussies kunnen ontstaan, we zullen deze mensen rustig proberen op te vangen, hen een kop koffie en een stoel aanbieden…. In de foyer. Want vanaf een tv scherm is dan de eerste helft te volgen. En pas na de pauze mag men ook naar binnen. Te Laat? Ja, te laat is van nu af aan echt te laat! Kom iets vroeger en geniet van een totaal avondje uit!

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *