Soestdijk

Het kon opeens weer, paleis Soestdijk bezichtigen. En in het weekend van Koninginnedag 2012 hebben we deze unieke kans benut. Bekenden vertelden dat er weinig tot niets te zien was, dat het puur om het gebouw en het terrein zou gaan. Want, alle kamers waren leeg. Om het even, het ging om de indruk van het gebouw dat we kenden van de vele defilés op tv. En natuurlijk wilde ik een blik werpen achter de rododendrons naast het bordes. Want daar wierp de opperstalmeester tijdens de defilés  op Koninginnedag altijd de goedbedoelde zelfgemaakte cadeaus neer. In ieder geval dat deed Wim Sonneveld ons geloven in zijn conference van De Stalmeester.

Met mooi weer  konden we eerst de tuin doorwandelen, alvorens ons om 14.45 te moeten melden voor de rondleiding. Mooie, monumentale bomen in een parkachtige decor. Een omgevallen boom die weer doorgegroeid was in een bijzondere pose. De Totleben boom: twee berken en een beuk op de stronk van een eik.  De vijverpartij waarop elementen lagen die gebruikt worden bij de opera:

De watertoren, een prachtig monument, was nu de paleiswinkel. Keurig op tijd kwamen we aan in het paleis. Ik merkte op dat in de lange gangen van het souterrain op regenachtige dagen door de prinsjes en prinsessen mooi gespeeld kon worden op rolschaatsen of ander rijdend speelgoed. Maar de gids gaf aan dat er destijds duidelijk sprake was van upstairs en downstairs en dat dit dus beslist nooit gebeurde.

De rondleiding begon met een korte film over het begin van Zoestdijkck, een buitenverblijf  voor de toenmalige burgemeester van Amsterdam, gebouwd in 1650. Dit buitenverblijf  werd geschonken aan Willem III nadat hij Napoleon had verslagen bij Quarte Brass  en Waterloo. Veel herinnert in het paleis nog aan die veldslagen. Mooie muurschilderingen en schilderijen. Ook meubels en aankleding uit vroegere tijden waren nog in de oude vertrekken aanwezig. Dat viel ons echt mee. We kregen de mogelijkheid om als vorstelijke gasten van achter de voordeur, kijkend over het bordes, even te zwaaien naar het gepeupel. Een kilometer verderop zag je de naald, een monument dat eerst op het terrein stond, maar nu het terrein doorsneden is met een weg en woningbouw, nog steeds zichtbaar is via de zichtlaan die aan de overzijde van de weg nog intact is gelaten.

Men had gelijk toen men ons waarschuwde dat er weinig te zien was in het paleis, maar dat had alleen maar betrekking op het nieuwe gedeelte, het woongedeelte van Bernhard en Juliana. Hier waren de vertrekken leeg. Maar we hadden een rondleiding die zeker de moeite waard was. Voor het bordes hebben we stil gestaan. De tijd van defilés hier is al 31 jaar voorbij. Geen bloemen, geen lange rij mensen met goedbedoelde cadeaus. Maar ook geen rododendrons  naast het bordes. Wat jammer, de conference van Wim had ons altijd doen glimlachen om het gegooi achter deze struiken.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *