Snoeptherapie

Het vond plaats in het huis dat ik nog uit mijn vroegste herinnering kan ophalen. Ik was vijf toen we daar vandaan verhuisden. Dus ik was nog geen vijf toen het volgende gebeurde. Een lesje dat ik mijn leven lang niet zal vergeten.

Snoep, heerlijk, en ik vroeg er steeds om. En misschien pikte ik ook wel eens wat uit de snoeptrommel, maar als dat zo is dan heb ik die herinnering uit mijn geheugen gewist. Snoep, snoepen en denken aan snoep, en aan tafel lustte ik geen warm eten meer. Natuurlijk at ik wel mee, maar waarschijnlijk niet genoeg.

Mijn ouders vonden het verontrustend en besloten om iets uit te proberen. En wat ze bedachten was van een zeer grote eenvoud met precies het gewenste effect. Ik mocht snoep eten, niet tussendoor, maar ik mocht die avond snoep eten in plaats van de warme maaltijd. Na, na, na, na-na…! Ik wel, mijn zusjes en broer niet. Die zouden gewoon soep, aardappelen, groente en vlees krijgen. En mij werd zelfs een snoeptoetje beloofd…! Luilekkerland ligt in Meppel en ik was er aangekomen.

We gingen aan tafel en we hadden onze lege soepborden voor ons staan. De soeppan kwam op tafel en de borden werden vol geschept. Die van mij bleef leeg tot er een schep snoep in werd geleegd. Roze snoepjes, frambozenzuurtjes! En terwijl de soeplepels tikten stak ik een snoepje in de mond. Wat keken mijn zusjes en broer sneu. Ik stak een tweede snoepje in de mond toen hun bord leeg was. De soeppan werd weggebracht en de volgende gang kwam op tafel. Intussen kon het derde zuurtje mijn mond wel in.

Toen de rest aardappelen, groente en vlees aten keek ik naar de tien zuurtjes die er bij gekomen waren. Daar viel er nog 1 in mijn bord, het was de vervanger voor de jus. Ik stak nog een zuurtje in mijn mond, maar het was helemaal niet meer lekker. En Luilekkerland werd een plaats waar je gekweld werd. De zuurtjes die in plaats van het toetje op mijn bord vielen schoof ik van me af. Ik wilde ook vla, maar kreeg het niet, ik had toch de gewenste snoeperij…

Het feest was de juiste therapie gebleken. Niet alleen bleef ik van de snoep af, als ik in de stad dergelijke snoepjes zag liggen werd ik al bijna misselijk. Nu zijn we meer dan vijftig jaar later en laatst liepen we in het Openluchtmuseum. Daar was een schattig winkeltje met oude lekkernijen. Daar lagen roze frambozenzuurtjes. En geloof me, de maaltijd van toen komt weer meteen terug in de herinnering.

Natuurlijk houd ik wel van snoepjes, maar ik kan een jaar doen met een zakje toffees of andere snoepjes. De (kleine zak) pepernoten die ik drie weken geleden heb gekocht redden het wel tot sinterklaasdag en dat is nog 14 dagen te gaan.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *