Zutphen, Nederland
info@pigontheattic.nl

Ommele Bommelesteen

Hobbyblog

En waar heel Nederland denkt dat de kinderen uit de boerenkool komen, denkt men daar in Urk toch heel anders over.

Het idee alleen al, uit de boerenkool! Dat zou betekenen dat een aantal maanden per jaar er geen kinderen geboren worden. Nee, wij hebben het allemaal mis. Waar ze dan wel vandaan komen? Dat houden ze liever voor zich, anders wordt het wel heel erg druk in Urk.

Maar toen we vorige week in Urk werden rondgeleid, heeft de gids zich versproken en ons het geheim verteld van de vindplaats van de kinderen.

Ergens in een ver verleden, toen het nog ijstijd was, werden er allerlei grote keien verplaatst door het kruiende ijs. Op die manier is er ook een kei uit een wel heel bijzondere plek op aarde, voor de kust van Urk terecht gekomen. Op een gevaarlijke plek ook. Je moet de wateren kennen, anders krijg je averij aan je scheepje.

De kei steekt een beetje boven het water uit, en als het laag water is, ligt hij er pontificaal bij. Het moet tijdens een schipbreuk zijn geweest dat de opvarenden die zich vastklampten aan de steen babygehuil hoorden. Het kon onmogelijk van de wal komen, de wind, stormkracht, kwam van zee. In hun scheepje, dat nu grotendeels onder water was verdwenen, was ook geen baby aan boord geweest.

Ze schreeuwden, om zich verstaanbaar te maken, naar elkaar of de anderen ook het gehuil hoorden. En inderdaad hoorden ze alle drie het gehuil. Toen ging er een luikje open bovenop de steen. Er kwam een hand naar boven en er klonk een stem die om een paar florijnen vroeg voor de baby.

Een van de drenkelingen lukte het om een paar florijnen uit zijn zak te halen zonder los te laten van de steen die hun redding was. Toen hij de florijnen in de hand legde hoorden ze de stem zeggen. Kom morgen als het weer rustig is op zee maar terug om het kind te halen.

De mannen begrepen er niets van en ze dachten dat de centen kwijt waren voor niets. Toen de storm ging liggen kwam er hulp vanuit Urk om de drenkelingen op te vissen. Het drietal had afgesproken om niets van wat er gebeurd was op de steen aan hun dorpsgenoten te zeggen. Maar de volgende dag ging de man die het geld had betaald in een roeibootje naar de steen en tikte daar tegenaan.

De bovenkant van de steen ging weer open en hij hoorde een stem zeggen. “Wie komt er aankloppen bij de Ommele Bommelesteen?” Hij hakkelde: “Ik vrouwe, ik heb u gisteren een paar florijn gebracht en moest vandaag terugkomen.”

“Ah, de vader. Heb je de vroedvrouw meegebracht?” “Vroedvrouw? Maar dat wist ik niet.”

“Mannen! Als er een kind op de wereld wordt gezet is het normaal dat er een vroedvrouw bij komt. Maar goed, je kind ligt klaar, je kunt het meenemen.” De hand kwam weer door het luikje en daarin lag een baby. De man nam het kind aan, wikkelde het in zijn jas en legde het op de bodem van zijn roeiboot.

Hij wist niet hoe snel hij naar huis moest gaan om het kind aan zijn vrouw te geven. Die was hoogst verbaasd toen ze de jas in haar armen gedrukt kreeg. Ze voelde dat er iets inzat dat bewoog en geluidjes maakte. Wat was ze gelukkig toen ze zag dat ze een kind had gekregen van haar man.

Dit gebeuren bleef natuurlijk niet onopgemerkt in Urk en jonge vrouwen die graag een gezin wilden hebben begonnen hun mannen naar zee te sturen. In de hoop dat ook zij van zee een kind zouden meebrengen. Maar ze kwamen onverrichte zaken terug. Ze klopten aan bij de man die wel een kind uit zee had.

Hij moest precies vertellen waar hij het kind vandaan had. Toen werd bekend dat je bij de Ommele Bommelesteen die voor Urk lag, kon vragen om een kind. Daarvoor moest je wel geld en een vroedvrouw meenemen om het kind in ontvangst te nemen.

In Urk weten ze het. Kinderen komen niet uit de bloemkool maar uit de Ommele Bommelesteen. En als er verteld wordt dat die of die een eindje aan het roeien is, dan weet iedereen hoe laat het is. Tijd voor beschuit met muisjes!

M.K. Peta

ommelebommelesteen

RSS
Follow by Email
LinkedIn
Share
Instagram