Knopenlaantje

Knopenlaantje versus brug van de geliefden.

Parijs: Dit jaar ging ik echt voor het eerst naar Parijs. Ik was er wel eens eerder doorheen gereden met een busreis, maar echt Parijs bezoeken was tot nog toe niet gebeurd. Het doel was echter Disney Parijs, Parijs was toegift.

Onze buschauffeur wist één ding heel zeker, en dat onderwerp werd elke dag wel twee keer minimaal verteld. Misschien was de herhaling voor de jongeren bedoeld als herhaling is de kracht van… Voor de oudsten onder ons werd misschien gerefereerd aan gemiste kansen in Nederland. Want zo iets bestond in Nederland niet.

Het gaat over de brug van de geliefden. En ik kan verklappen, er is intussen een verse brug aangesneden omdat één brug niet volstaat in Parijs. Geliefden die door Parijs flaneren bezoeken deze brug en maken een hangslot vast aan een van de hekspijlen. Dit om hun verbondenheid vast te leggen in deze wereldstad. Het verhaal wil dat wanneer de geliefden uit elkaar gaan ze samen de weg terug naar de brug moeten afleggen en het slot samen verwijderen.

Het blijkt dat op die reis soms toch weer relaties in goede banen worden geleid en het hangslot uiteindelijk niet wordt verwijderd. De brug is gevuld met flanerende, picknickende, wijndrinkende stelletjes. De spijlen van de hekken hangen vol met duizenden hangsloten. Zo vol dat er dus op een andere brug ook al hangsloten hangen. Wat een mooie uiting, en het kan geen enkel kwaad.

Onlangs wandelde ik mee in een uitgezette wandeltocht in Vorden. Ik kwam op plekken waar ik nog nooit was geweest.

Op de routebeschrijving las ik dat we door het knopenlaantje zouden komen. Sinds jaar en dag wordt er door geliefden door dit laantje gewandeld. Deze geliefden willen ook een uiting geven aan hun liefde voor elkaar. Vroeger sneed men wel eens initialen in bomen, maar wat blijkt… hier legt men een knoop in een buigzame twijg van een van de struiken, of beginnende bomen.

Die knopen blijven vaak zitten en terwijl de struiken dikkere twijgen krijgen, groeit de knoop mee. Hij vergroeit met de boom of struik. Na jaren zit zo’n knoop al op grote hoogte, en is soms wel van een dikke vijf centimeter doorsnee. Al lopende tuurde ik om me heen en probeerde deze knopen te ontdekken. Ik heb lopen genieten door dit laantje; wat een jaren van liefde is hier langs geweest.

Komt toch even de vraag naar boven… Als deze geliefden uit elkaar willen, moeten ze dan ook samen die knoop weghalen? Ik zie ze al lopen met een zaag, klaar om de tak te verwijderen. Weten ze nog welke knoop hun knoop was? En als ze het denken te weten, zagen ze dan die tak af of doet de gedachte aan het amputeren  van dit teken van liefde en het beschadigen van dit levende wezen hun zoveel, dat ze besluiten om bij elkaar te blijven?

Ik zou zeggen, gooi het bijltje er bij neer. Stop met je relatie als het echt niet meer wil, maar laat het laantje met rust. Mijmer nog eens over de mooie tijd die je toch samen hebt gedeeld als je met je kleinkinderen door dit laantje wandett en hen uitlegt waar die knopen door zijn ontstaan. “Opa, heb jij ook ooit zo’n knoop hier gemaakt?” En zeg dan volmondig, ja! Die knoop is met je mee door het leven gegroeid, door weer en wind, seizoen na seizoen, kijk er naar en glimlach om wat je toen had.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *