Zutphen, Nederland
info@pigontheattic.nl

Klere(n)kluisje

Hobbyblog

Het is dan zover, ik ga weer eens zwemmen. Ingegeven door een blessure aan de knie is dat het beste wat ik momenteel kan gaan ondernemen als sportieve activiteit.

Het is wel twintig jaar geleden dat ik echt gezwommen heb. De baden die wij bezochten waren altijd druk en aan alle kanten sprongen mensen in het water en ging het meer om spel dan om het zwemmen. Zwemmen dus, banen!

We hebben een gloednieuw zwembad en daar kun je banen zwemmen. Ik ben er nog niet geweest en de eerste keer rijden we er eens naar toe om te kijken of we meer duidelijkheid krijgen dan de onduidelijke info op de site. Daaruit lijkt wel te constateren dat het zwembad vaker dicht is dan open.

De deur is open, de hal verlaten en ook in het restaurantgedeelte is het uitgestorven. In de verte, achter het glas, zien we een enkele badgast. Maar verder…  Na vijf minuten nog geen mens gezien.

We gaan naar buiten, dit heeft zo geen zin. Slechte eerste indruk.

Mijn echtgenoot ziet op kantoor iemand zitten en gaat weer naar binnen en de gang in naar de kantoren.  Er komt nu iemand mee naar de hal en zet daar (iets te laat) het belletje neer dat je kunt gebruiken als er niemand is. Of ze ons kan helpen.

We hebben gelijk, de informatie is erg onduidelijk, maar ja, het is wel zo dat het zwembad vaak gesloten is omdat het dan door doelgroepen gebruikt wordt.

Met folders in de hand verlaten we het zwembad weer en thuis gekomen streep ik de mogelijkheden voor echt banen zwemmen aan. Ik heb ook rekening te houden met mijn werkdagen. Er blijft dan weinig keuze over. Ik wil niet tijdens recreatie zwemmen naar het bad. Dat heeft geen nut als je wilt oefenen.

Woensdagavond. Dat wordt het. Ik haal een kaartje en zoek de kleedkamers. Jammer, er staan geen verwijzingen naar de kleedkamers. Maar doorlopen en een hoek nemen leidt me naar de ruimtes die ik zoek. Het hokje in en omkleden. Bij de receptie had ik gehoord dat je een euro nodig had om de kluisjes te gebruiken. Die euro kreeg je naderhand dan wel weer terug.

Met de tas, jas en schoenen sta ik bij de kluisjes. Er zit een knop op de kastjes, maar ze zijn niet te openen. Sta ik aan de verkeerde kant? Ik loop om en op de kopse kant van de kastenwand staat een meneer die ook een kluisje wil gebruiken. Het lijkt wel of je hier een parkeerkaart moet halen. Boven de terminal hangt een plakkaat met de beschrijving.  Jammer, ik zie niet wat er staat. Mijn bril zit al veilig in de tas. “Weet u wat we moeten doen?” vraag ik de heer.  “Hier staat het,” zegt hij. Ik vraag of hij het misschien wil voorlezen aangezien ik niets kan zien.

We komen er uit. Je raakt het scherm aan en geeft aan dat je een kluisje wilt. Stopt de euro in de gleuf,  maakt een pincode aan en vervolgens krijg je een kastje toegewezen. “Maar die euro komt er niet meer uit,” zegt de heer.

Ik gok er op dat die na afloop wellicht teruggegeven wordt. De man heeft een handdoek en shampoo in de hand. Zou daar ruimte voor zijn in het bad? Ik laat ze dit keer maar in de tas zitten. Eerst maar eens kijken hoe het er hier aan toe gaat.

Er floept een kastje open, nummer 28. Ik ga op zoek naar het kastje. Het floepgeluid kwam vanuit de gang aan de rechterkant van de terminal. Ah, daar was het kastje en het stond op een kier. Ik doe mijn spullen er in en druk de deur dicht. Die is meteen op slot.  Later maar zien hoe het verder gaat.

Ik zie het al, volgende keer ook de handdoek en shampoo mee naar binnen nemen. Er is ruimte genoeg voor en het maakt het wat makkelijker bij het weggaan.

Na de banen, ik heb er 14 gehaald, ga ik richting kluisjes. Nu ben ik alleen in de gang. Ik kijk naar de terminal, buig me voorover en kan dan lezen dat er staat. Geef uw code in! Ik druk mijn pincode in. FOUT! Die code kennen we niet. Het moet goed zijn, het is de juiste pincode.

Nogmaals. FOUT! Die code kennen we niet. Ik word gek. Buig me nog verder naar het beeldscherm. Ah, code van kluisje. Ik druk 28 en dan moet ik weer een code invoeren. Ah, nu wel de pincode. Wat zegt dat ding nu weer? Gaat u de accommodatie verlaten? Nee, ik ga douchen. Ik druk dus op NEE. Floep, aan de rechterzijde van de terminal gaat in de gang een kluisje open. Ik ga naar mijn kluisje en haal er mijn handdoek en de shampoo uit. Ik druk het kluisje weer dicht.

Na het douchen sta ik weer voor de terminal. Geef uw code in! Ik druk mijn pincode in. FOUT! Die code kennen we niet.  Ah, het moest de code van het  kluisje zijn. Ik druk 28 en dan moet ik weer de pincode invoeren. Wat zegt dat ding nu weer? Gaat u de accommodatie verlaten? Nee, ik ga me aankleden. Ik druk dus op NEE. Floep, aan de rechterzijde van de terminal gaat in de gang een kluisje open. Ik ga naar mijn kluisje en haal er mijn jas en schoenen uit en hang die in het kleedhokje naast me. Het deurtje van het kluisje is dicht gegleden. Ik word er een beetje kriegelig van.

Terug naar de terminal. Opletten, eerst de kluiscode! Wilt u de accommodatie verlaten? Nee, ik moet me nog omkleden. Waarom is die euro trouwens nog niet teruggekomen? Ik heb het gehoord, die krijg je na afloop terug. Floep, het kasje gaat weer open en ik haal de rest van mijn spullen er uit. Als alles in het kleedhokje ligt denk ik weer aan de euro. Gaat u de accommodatie verlaten? Oh, als ik ja zeg krijg ik misschien mijn munt terug. Weer terug naar de terminal. Code kastje, pincode, JA ik verlaat de accommodatie. Floep gaat het in de gang en kling doet de euro. Zo, ik ben er wel klaar mee.

Twee dagen later ga ik weer zwemmen. Nu neem ik de handdoek en shampoo mee naar binnen. Natuurlijk laat ik me weer verleiden tot het omdraaien van de keuze bij de code. Maar bijzonder is wel dat ik nu weer kluisje 28 krijg. Fijn ook, omdat ik niet alleen de pincode moet onthouden, maar ook het kluisnummer.

Het zwemmen is klaar en ik heb gedoucht.  Pincode, FOUT, oh,ja. Kluiscode, pincode, wilt u de accommodatie verlaten? Ik denk aan het dichtvallen van de kast de vorige keer. Als ik uitcheck en de deur valt dicht hang ik. Dan weet hij niet welke kluis ik had. Eerst dus NEE. Als alles veilig in het kleedhokje hangt, een handdoek over de deur van het kluisje voorkomt trouwens het dichtvallen, loop ik weer naar de terminal en doorloop weer het hele proces. Nu druk ik op JA en krijg mijn euro terug.  Je kunt je voorstellen dat ik blij ben dat het hier totaal uitgestorven is.  Wat een gedoe!

Een week later kom ik weer. Handdoek, shampoo, pincode en floep ik krijg kastje 20. Ik hoorde dat er aan de linkergang iets klonk. Op zoek naar het kluisje. Mijn spullen er in en zwemmen. Een klein uur later sta ik gedoucht voor de terminal.

Ik kan nu dus in 1 keer alles afhandelen. Ik heb er alle vertrouwen in. Tenslotte kan ik de deur met de handdoek blokkeren om dicht te vallen.  Al doende leert men.

Wilt u de accommodatie verlaten? JA. De euro valt, er klinkt ergens floep en ik loop vol vertrouwen kastje 20 tegemoet. Nee, nu kan er niets meer mis gaan… toch?

De kluis is niet open! Het is nu helemaal gedaan met mijn geduld. Moet ik hier nu drie keer al die toestanden doorlopen om toch weer tot het besef te komen dat het niet lukt. Dit keer heeft het geen zin om naar de terminal terug te gaan. Die weet niet beter dan dat ik de accommodatie heb verlaten. Als ik er een euro in gooi zou het wel heel bijzonder zijn dat kluisje 20 weer aan mij gegeven wordt. Twee keer 28 is geen garantie voor twee maal 20.

Dan moet er iemand van het personeel maar helpen. Gelukkig loopt er net een bij een deur en ik kan haar bereiken voor ze er doorheen verdwijnt.

Ze vindt het een heel raar verhaal maar zal me helpen. Daar moet eerst een sleutel bij gehaald worden. Ben ik nu echt de enige waar dit allemaal zo moeizaam gaat? De sleutel komt en dan wil ze mijn pincode weten! Mijn pincode? Oké, het is slechts mijn zwembad pincode, ik vind het dan ook goed. Ik moet mijn spullen hebben. Ze gaat aan de gang en dan FLOEP. Ik ga de gang in en zie dat kastje 22 open is. “Jongedame. Ik ben er erg blij mee, maar heb dan wel graag kastje 20 waar mijn spullen liggen. Dit is een leeg kastje.” Ze snapt niet dat het verkeerde kluisje open ging. Ik snap het wel. Zwembadterreur door een terminal.

Uiteindelijk heb ik dan mijn spullen. En kan even later huiswaarts, gekleed.

Ben benieuwd wat me volgende keer te wachten staat. Ik verlaat de accommodatie NIET weer voor ik alles in handen heb! Dat kan ik je wel garanderen.

M.K. Peta

01-10-2016

 

 

 

RSS
Follow by Email
LinkedIn
Share
Instagram