Kaakchirurg

Na diverse behandelingen waar de tandarts niet het juiste effect kon behalen, stuurde hij mij door naar de kaakchirurg. Dat leek me altijd het ergste wat je maar kan overkomen met je gebit. Want als de tandarts het niet kon klaren, wat voor stunts moest de kaakchirurg dan wel niet uithalen?

Maar, het was niet anders. Tenslotte staat er anders een ontsteking of erger te wachten. Dus een afspraak gemaakt en mezelf maar heel even zielig gevonden. Toen besloot ik er maar het beste van te maken. Als ik opgewekt en met kalmte de behandeling zou ondergaan zou het vast allemaal meevallen. Dus dat was de strategie die ik wilde volgen.

In de wachtkamer zat ik een deuntje te neuriën, teken dat ik me goed voelde. Ik had ook geen naar onderbuik gevoel, gevoelens die normaliter niet te onderdrukken zijn. Toen werd ik naar binnen geroepen en mocht plaats nemen op de behandelstoel. De kaakchirurg zelf was nog niet in zicht, maar de assistenten bereidden alles voor. Verdoving, doekjes voor het bloeden etc. De kaakchirurg beende naar binnen en de incisie werd gemaakt. Er moesten namelijk puntjes van de wortels weggehaald worden. Ontspannen, dacht ik weer en liet mijn handen die intussen al weer iets krampachtiger waren weer losjes liggen, oké, hetzelfde bij de benen!

Ik was druk bezig met de ontspanningszaken en de chirurg met de puntjes. Samen kwamen we een heel eind. Het gedoe en getrek aan de kaak was natuurlijk geen pretje, maar het deed niet zeer. De behandeling verliep voorspoedig en met de mededeling dat het geen garantie was voor klachten aan deze tand mocht ik opstaan.

Mijn mond voelde aan als gevuld met dikke watten en als ik al een woord kon spreken kon ik het zelf nauwelijks verstaan. En wat schetste mijn verbazing, op dat moment kreeg ik uitleg over in te nemen medicijnen, pijnstilling en werd me gevraagd of ik nog vragen had…! Ja, naar aanleiding van de medicatie wel, maar hoe kon ik nu nog een goed woord uitbrengen? Waarom werd niet voor de verdoving wordt gezet uitgelegd wat het behandelplan is en of er nog vragen zijn? Onlogisch! Iedereen komt hier toch met een wollen smoel vandaan!

Terug naar huis op de fiets en er maar een rustig middagje van gemaakt. Na een uurtje had ik wel erge dorst, maar de lauwe thee liep direct door mijn neusgaten weer naar buiten. Geen optie. (tip: gebruik een rietje)En toen moest ik, voor de verdoving uitgewerkt zou zijn, zware pijnstillers slikken. Ik ben niet zo van de pillen en poeders, maar ik gehoorzaamde toch maar: mensen in witte jassen!!

Na de eerste medicatie besloot ik die avond om niets meer in te nemen. Als ik me niet goed voelde kon ik dat ´s nachts nog wel innemen. Het is helemaal niet meer nodig geweest. En de volgende behandeling bij de kaakchirurg een jaar later ging ik dan ook weer neuriënd in. Wel even aan de assistente gemeld dat ze uitleg van te voren moeten geven.

M.K. Peta

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *