Glasplaat

Het is modern om een glasplaat in de vloer te verwerken en je ziet steeds meer gebouwen waarin een stukje van de vloer voorzien is van een al dan niet doorzichtige glasplaat. Heel bijzonder is de uitvoering die we gezien hebben tijdens een boottocht op de Oude Dieze in Den Bosch. Deze deels verborgen rivier loopt ook onder huizen door. Bij 1 van de woningen is in de keukenvloer een glasplaat aangebracht waar doorheen de bewoners contact hebben met het water en haar reizigers en deze op hun beurt weer omhoog kunnen kijken in de keuken. *Dat moet je wel willen, maar een kleedje eroverheen als je even privacy wilt is altijd mogelijk.

In de schouwburg is een glasplaat aangebracht in de vloer voor de ingang van het balkon. Waarom? Wat is de meerwaarde van zo´n glasplaat? Dat de gastheer kan zien of er niet stiekem iemand het balkon opgaat als deze niet gebruikt mag worden? Het is voor mensen met hoogtevrees een bijzondere situatie. Je moet er overheen, je ziet een gat in de vloer en weet dat de glasplaat je ongetwijfeld zal houden, maar het is wel een vervelende confrontatie. (Buiten het feit dat je liever niet in rok de glasplaat betreedt.) Tegelijkertijd heb je verder niet het idee dat je hoog staat, het is het naar beneden kijken, het lichteffect van onderen.

Zo was ik in Parijs en bezocht daar een enorm hoog gebouw om aldaar in de daarvoor speciaal ingerichte verdieping over Parijs te kunnen uitkijken. We zaten minimaal 40 verdiepingen hoog, en ik heb hoogtevrees. Gelukkig was het raam tot aan heuphoogte afgeschermd door plaatmateriaal en een leuning. Toen ik rondkeek over Parijs hoorde ik een wel heel vervelend geluid achter me. Het was alsof er iets aan het instorten was. Niet ver van mij af sprongen kinderen opzij en keken in een gat in de vloer. Daar moest ik meer van weten. En wat bleek: Als je op de glasplaat die daar in de vloer was aangebracht sprong (of hard terechtkwam) werd daar een film vertoond. Maar voor je dat in de gaten had was je behoorlijk geschrokken van het scheuren en het geluid van die scheuring en daarbij zien dat de grond onder je afbrokkelt.

Vol verbazing heb ik staan kijken hoe de film liet zien hoe langzaamaan de hele boel, verdieping voor verdieping tot beneden aan toe in elkaar zakte. Het zag er heel reëel uit. Elektriciteitsvonken, waterleidingen die knapten, vuur dat uitbrak, stofwolken die opgejaagd werden. Maar ook knap, heel knap, het was een mooi kunstwerk. Maar tevens angstig als je niet meteen in de gaten had dat het een film was.

Vanmorgen las ik een stukje in de krant. Een vrouw was door een glasplaat heen gezakt. Op de foto bungelden haar benen door een sponning en je zag dat iemand haar hielp om weer op de been te komen. Nu bleek het bij nader inzien niet om een vloerplaat te gaan, maar een glasplaat op een dak. Mevrouw wilde voorkomen dat het zou gaan doorlekken nu er een bui was die de grootste was sinds 1961. Wat doe je dan op het dak? Ik bekeek de foto nogmaals. Je zou verwachten dat het nu wel helemaal naar binnen zou regenen. Maar alles was droog. Ook mevrouw zelf zag er droog uit, ze had zo te zien niet eens een jas aan. En dat terwijl haar actie was om inslag van de regen tegen te gaan. Het zal wel anders in elkaar gezeten hebben. Maar het feit was dat er iemand door zo´n glasplaat was gezakt.

Als ik nu weer voor een glasplaat in de vloer sta ga ik me weer ernstig bedenken of ik hem helemaal MOET kruizen of dat een hoekje genoeg is om door de deur/verder te kunnen.

M.K. Peta

23-02-2013

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *