Duur parkeren

We waren nog maar een half jaar weg uit de wijk waar we vijftien jaar met heel veel plezier hadden gewoond. We kenden dus iedereen nog en het voelde ook niet vreemd om de wijk weer in te rijden. Een dik pak sneeuw lag op alles om ons heen. Er was niet geruimd. Er was te weinig strooizout en de wijk was geen doorgaande route, dus… We wilden op Nieuwjaarsvisite bij onze vorige buurtjes en zochten naar een parkeerplaats in deze witte wereld waar iedereen moeite had om een sneeuwvrij plekje te vinden. We zagen een buurmeisje en zwaaiden naar haar, terwijl we vier huizen van ons doel af een zijstraatje inreden. We zagen zowaar een vrij plekje, juist vooraan. En al zwaaiend naar het buurmeisje parkeerden we de auto op deze plek en stapten uit.

We gingen op visite, het was vier uur en we dachten tot ongeveer zes uur te blijven. Het was weekend, iedereen had tijd en het was gezellig, de tijd vloog en het was inderdaad zes uur toen we weer naar de auto gingen. Terwijl we instapten zagen we het nog niet meteen, maar toen we wegreden viel het gele briefje achter de ruitenwisser op. We besloten om het papiertje bij thuiskomst achter de wisser weg te halen. Al begrepen we niet wat het zou moeten zijn. Iets van een buurkind? Toch geen bekeuring?

Maar het laatste bleek waar te zijn. Een boete van 180 euro!! En waarvoor? We hadden op deze stille witte zondag op een invalidenparkeerplaats geparkeerd. Midden op de straat had een kruis gestaan, maar dat was ons met alle sneeuw niet opgevallen. Maar ook hadden we, terwijl we het buurmeisje aan het begroeten waren niet gezien dat er een bord stond met een kenteken. De buurvrouw van enkele huizen verderop, het hoekhuis van het straatje, had dus toch een invalidenparkeerplaats gekregen! Als we dat hadden gezien hadden we daar nooit geparkeerd.

Manlief ging de volgende dag naar haar toe om zijn excuses aan te bieden en te vragen waarom ze niet even had gewaarschuwd (dat stukje kon ze lopen). Ze kende onze auto toch nog wel? En onze naam stond er zelfs op, op onze parkeervergunning. Een en een bij elkaar optellend had ze kunnen bedenken dat we bij de buren waren. We zouden de auto verplaatst hebben en haar zelfs ter excuus een bloemetje hebben laten bezorgen.

Maar al snel werd duidelijk dat deze mensen erop aasden om foutparkeerders te laten bekeuren en riepen direct een agent ter plekke om de bekeuring uit te schrijven.

Hij hoorde het even later ook van de buurvrouw die aan de andere kant naast onze oude woning woonde. Zij had een week eerder een aanvaring gehad toen ze daar haar auto even had geparkeerd om de boodschappen voor een heel gezin te kunnen uitpakken. Dubbel parkeren voor die actie kon ook niet vanwege alle sneeuw (de weg was te smal geworden door de sneeuwhopen). En de eerstvolgende parkeerplaats was te ver weg (glad) om met boodschappen te slepen. De buurvrouw zou na het uitladen de auto een straat verderop parkeren. Meteen was er een agent geweest en ook dit gezin moest 180 euro ophoesten. Iedereen heeft begrip voor het feit dat je een parkeerplaats krijgt aangewezen en die dan ook moet kunnen gebruiken. Maar de weersomstandigheden waren lastig voor iedereen en zorgde voor vervelende situaties. Je buren een forse bekeuring bezorgen, wat kan de lol zijn van deze actie? Hoe geliefd maak je je in je eigen woonwijk?

Natuurlijk heeft deze vrouw alle recht van spreken, maar elkaar even aanspreken op de fout kan zoveel plezieriger woongenot opleveren. En een volgende keer let je nog beter op dat je geen overlast bezorgt. Iedereen heeft de boete betaald.  Maar ik vraag me af wie de grootste verliezer is in deze. En met dat verlies bedoel ik niet een geldbedrag.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *