De verbouwing

Voor de tweede kroon die gezet wordt heb ik al enkele afspraken gehad. Bij de eerste behandeling, het gipshappen en het plaatsen van de noodkroon, heb ik ontspannen in de tandartsstoel gelegen.

Het scheelt natuurlijk een slok op een borrel dat er nu sprake is van een kies waar al een wortelkanaalbehandeling heeft plaatsgevonden. Ik vertelde de tandarts dat er veel mensen zijn die op Google zoeken naar items over “pijn bij noodkroon,” of “wortelkanaalbehandeling door nieuwe kroon heen”. De tandarts vroeg hoe ik dat wist en ik vertelde hem van mijn site waarop ik de gebeurtenissen van o.a. de eerste kroon had beschreven.

Verleden week zou ik terug komen voor het plaatsen van de echte kroon. Een dag voor de afspraak had ik een voice-mail met de mededeling dat de kroon nog niet klaar was en daarom werd mijn afspraak een week uitgesteld.

Vanmiddag dus weer op weg naar de tandarts. Ik had het druk op het werk en moest alles op alles zetten om op tijd iets af te ronden en weg te komen. Tanden gepoetst en hup op de fiets. Ik overbrug in 30 minuten de afstand tussen werk en tandarts en nog keurig op tijd kom ik in de buurt. In de op een na laatste straat staat een man bij zijn huis, hij laat zijn bezoek uit en ze staan nog wat na te praten voor deze op z´n fiets zal stappen. (aanname, maar zo ziet het er uit) Wat ze zeggen hoor ik niet echt, maar ik weet in een ogenblik dat hier iets gebeurt dat me heel bekend voor komt. Een dejavu! En wat gebeurde er na de ontmoeting met deze situatie… de kroon gaat niet lukken vandaag!

10 minuten later zit ik in de tandartsstoel en de noodkroon wordt weggetikt. De nieuwe gepast en gepast en op een gegeven moment vraagt de tandarts of ik mee wil kijken in de spiegel. De kies heeft niet het juiste formaat en er blijft te veel ruimte tussen de naastliggende kiezen. Dit zal alleen maar narigheid veroorzaken. De tandarts geeft aan dat hij de noodkroon weer terug wil plaatsen en de tandtechnicus weer een nieuwe kroon wil laten maken. “Ah,” zeg ik, “het dejavu!” De tandarts vraagt wat ik bedoel. Ik vertel dat ik wist dat de kroon niet door zou gaan.

Vol verbazing hoort hij het aan. Dan meldt hij dat het plaatsen van een nieuwe pas na de verbouwing kan. Verbouwing? De verbouwing van mijn gebit? Nee, de tandarts had een nieuwe cliënt gehad, een heel opmerkzaam type. Deze man vertelde na afloop van zijn behandeling dat er iets niet goed zat aan de deur, de draaiknop, de noodverlichting. Hij adviseerde om daar eens wat aan te gaan doen. Verbaasd over de opmerking werd de nieuwe cliënt uitgelaten. Nog meer verbazing toen de tandarts twee uur later een officiële brief van de gemeente ontving. Er was tijdens een vluchtige controle gebleken dat er het een en ander mankeerde aan de brandveiligheid van de praktijk. Dit probleem diende dan ook onverwijld opgelost te worden anders zou de brandweer een inspectie doen, blablabla. Nu ja, u begrijpt het al. De tandarts had die enige ambtenaar die het bezoek aan de tandarts onder werktijd ook echt als werktijd heeft beschouwd op de stoel gehad. Terug op het gemeentehuis heeft hij de brief getypt en deze zelf in de bus gedaan bij de praktijk. Dat getuigt van werklust.

Er komt dus een verbouwing van twee weken waarbij alle apparatuur moet wijken vanwege stof etc. En daarna mag ik terugkomen. Mijn suggestie om bij een volgende pijnlijke behandeling niet te verdoven bij deze patiënt vond geen grond. Hij heeft zijn eigen plan. “Schrijf het maar in je varkentje,” zei hij bij het afscheid.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *