De Laatste Euro

Er staat een oproep in de krant. Waar geef je de laatste euro aan uit?

Dat is iets wat me aan het denken zet. Ja, waar zou ik mijn laatste euro aan uitgeven? Ik vind het erg moeilijk om me voor te stellen dat je inderdaad een keer je laatste euro moet aanbreken. Natuurlijk hebben wij het ook wel eens moeilijk gehad. Twee opgroeiende kinderen, gestegen kosten. Maar daar zijn we goed doorgekomen. Er werd wel kritisch gekeken naar wat het allemaal kostte en of we een abonnement wel moesten aanhouden. Een leesmap was dan bijvoorbeeld voordeliger.

Wat betekent dat, je laatste euro. Ben je dan al zover op de financiën ingeteerd dat je al je spaargeld hebt aangesproken? Heb je alles van waarde op marktplaats verpatst? Worden er geen reparaties meer uitgevoerd en staat zelfs de bank klaar om je huis in de executieverkoop te doen?

Eigenlijk steek ik mijn kop in het zand. Het is gelukkig nog niet aan de orde. Maar voor verschillende mensen wel. Het zit niet mee tegenwoordig. Ik denk dat ik al veel in gang heb gezet als het zover komt, baan kwijt, geen recht meer op ww. Me aansluiten bij de LETS lijkt me dan een goed idee. En misschien ben ik dan genoodzaakt om eten te halen bij de voedselbank.

Toch leef ik al met mate, gooi niets over de balk, houd niet van luxe. En ook nu gooi ik niet veel weg. Over de datum, dat is een ruim begrip. Eerst ruiken en proeven voor ik overtuigd ben. En wat ik over heb aan spullen gaat naar de kringloop.

Leuke dingen doen zal er niet meer bij zijn, en dan bedoel ik de leuke dingen die geld kosten. Het geliefde theaterbezoek bijvoorbeeld. Maar als gastvrouw bij de schouwburg mag je ook gratis naar voorstellingen. Dus af en toe is er dan toch weer een lichtpunt. Mijn biebpas zorgt ervoor dat ik kan blijven lezen en ook internet en de krant kan ik daar doorpluizen. Ik blijf zo ook onder de mensen. Netwerken is belangrijk om vooruit te komen.

Ik ga er vanuit dat ik werkloos ben als ik mijn laatste euro in de hand heb. Voor dingen als wandelen en genieten van de natuur heb ik geen geld nodig, dat ga ik dan maar eens vaker doen. Op de markt komt een waterpunt, dus als ik in de stad ben kan ik daar wat drinken en ook bij de supermarkt kan ik een kopje koffie scoren voor niets. Als ik buiten ben verbruik ik ook geen energie thuis en ik ga graag in op uitnodigingen die ik krijg.

Ik heb dus nog steeds die euro en die houd ik vast, die geef ik niet uit. Want zolang ik nog die ene tastbare euro heb voel ik me niet verloren.

Het valt niet mee om niets te hebben, want je mag opeens niet meer wonen waar je woont. Zo onbegrijpelijk. Een bank zet je uit je huis, terwijl je daar vaak goedkoper wonen kunt dan in een huurhuis. Wie betaalt dan je huurhuis? De sociale dienst? Maar de kosten die ik moet maken voor de verhuizing, het inrichten, de kapitaalvernietiging? Je bent ontheemd, moet weer opnieuw in een buurt aarden. Dat valt niet mee, je schaamt je misschien om iemand uit te nodigen als je haast niets hebt. Ik begrijp het soms niet, het lijkt zo krom.

Waar geef je de laatste euro aan uit: Die laatste euro zit in mijn portemonnee, die heb ik in mijn tas, bij me. Die geef ik uit aan mijn eigenwaarde! Mijn gevoel: Ik heb tenminste nog geld.

M.K. Peta

12-1-13

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *