Bloemetje

Het bloemetje.

10 mei 2009. Het was haar eerste verjaardag na het overlijden van haar man. Op het balkon stond de grote calanchoé die sinds eind april één klein knopje had. Toen de visite weg was en ze vanuit haar stoel naar de planten op het balkon keek zag ze dat de knop veranderd was in een prachtige openstaande bloem. Het leek alsof het zeggen wilde, ik heb wel aan jouw verjaardag gedacht!

2 februari 2010. De sterfdag van haar man. Toen ik op visite kwam keken we samen naar een bloemetje in de calanchoé. Weer één bloemetje en juist op deze dag. Ze deelde het met mij, ze wist dat ik begreep wat het voor haar betekende.

2 februari 2011. In haar keuken stond op het aanrecht de calanchoé. Klaar om afgevoerd te worden, want er zat geen leven meer in. Ik wilde koffie zetten en zag hem staan. Ik keeg een glimlach op mijn gezicht en pakte de plant op. Bracht het naar haar toe. “Niet weggooien, er zit één knop in,” zei ik haar.

22 maart 2011. Hun trouwdag. Zestig jaar geleden waren ze getrouwd. En het ene bloemetje van februari kreeg gezelschap van een tweede bloemetje. Ze was dankbaar voor dit kleine teken.

Ze maakte een schilderij met deze kleine bloemetjes en plaatste ze tegen de achtergrond van een helder licht. In het verzorgingstehuis waar ze dit schilderde kwam Maxima op bezoek, zij wilde graag ook de schildersgroep bezoeken. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat zij met Maxima in gesprek zou komen, niet omdat dit afgesproken was, maar omdat ze was wie ze was. Prinses Maxima kwam binnen met achter haar een heel gevolg. Deze mensen stelden zich op langs de wanden en lieten Maxima de vrijheid om rond te kijken. Afgesproken was dat één mevrouw een door haar getekend portret van de prinsesjes aan Maxima mocht overhandigen. Verder zou ze even rondkijken en haar weg vervolgen. Maar toen richtte ze zich tot haar. “Wat schildert u daar nou?” “Dit is een schilderij vol symboliek,” was haar antwoord. “Zou u mij daarover willen vertellen?” En het verhaal van de kleine bloemetjes werd gedaan. Maxima luisterde aandachtig en was ontroerd. Bij de mensen die langs de wanden stonden opgesteld gingen wat kelen dichtzitten of slikte men iets weg. Maxima had alle tijd genomen om te luisteren.

Ze vond het, net als ik, de normaalste zaak van de wereld dat ze zo in gesprek was geweest met Maxima. Toen ze ´s avonds in haar kamer zat dacht ze er nog eens over na. Dat was toch wel heel bijzonder eigenlijk, zo´n gesprek met de toekomstige koningin van Nederland!

4 januari 2012. Ze overleed in mijn bijzijn. Het was goed. We hadden het enkele uren daarvoor nog over het bloemetje gehad. Ze zei: “De mensen moeten meer om zich heen kijken en letten op die kleine dingen, die kleine dingen die jou iets willen vertellen. Misschien ik wel.”

22 maart 2012. Hun trouwdag. Ik mijn vensterbank staat een calanchoé. Niet veel bijzonders. Maar de knop die er in zat is vandaag tot volle bloei gekomen. Ik glimlach.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *