Zutphen, Nederland
info@pigontheattic.nl

De Poot

Hobbyblog

De Poot

  • Hoog  hing ze, samen met soortgenoten
  • Zwart, donker, stoffig en stil
  • Een van de twaalf theater poten
  • Onderworpen aan andermans wil
  • Het leek de rest niet te deren, zo hoog
  • Zo kil en zonder functie dee´z dag
  • Ze hingen binnen, ´t was hier droog
  • Maakten zij zich geen zorgen om het harde gelag?
  • Waarom kwam er niemand werken?
  • Bleven ook dinsdags de lichten uit
  • Wanneer begon ze dat te merken
  • Waarom nam men dat besluit?
  • Vroeger had ze wekelijks één dag rust
  • Tussen dagen van Revue, cabaret of toneel
  • Eenvoud haar opdracht, hangen plichtsbewust
  • Schermde als coulissen af, spelers, personeel
  • Ze dacht terwijl ze stil bleef hangen
  • Aan de dingen die ze zag
  • Aan de blikken van verlangen
  • Aan de tranen, het gelach
  • Wat had ze veel gezien, gehoord, genoten
  • Niemand wist dat zij dat deed
  • Niet normaal voor ‘gewone’ Poten
  • Toch, zij was niet zomaar een donker kleed
  • Zij was veranderd; hoorde, voelde, zag
  • Herinnerde zich dat bijzondere moment
  • Die onvergetelijke dag
  • Dat die magiër de show stal, het was ongekend
  • Zijn truc bracht de verandering, als bijeffect
  • Niemand wist dat het gebeurde
  • Zij alleen leek geroerd door deze act
  • Iets wat ze in die jaren nooit betreurde
  • De and´re poten hingen gewoon maar stil
  • Zij wilde zich laten ´horen´ al was het niet veel
  • Zij had nu gevoel, een eigen wil
  • Al kon ze weinig doen zonder personeel
  • Alle poten hingen rustig, als Youp eens naast hen stond   
  • Bij haar ging het doek wat heen en weer
  • En voorzichtig kroop haar zoom over de grond
  • Tot het randje hem kon raken, zachtjes als een veer
  • Ze hoorde zang, revues en muziektheater
  • Op het toneel de roep, “de vis wordt duur betaald”   
  • En al het spektakel en gesnater
  • Als de rekwisieten van het toneel werden gehaald
  • Konden haar mede poten ook wat zij nu kon?
  • Hoorden ze ook het zingen, de stemmen, het geluid?
  • Voelden ze wat zij nu voelen kon
  • Liep er bij hen soms ook een trilling over de stoffen huid?
  • Het was haar niet bekend, ze sprak geen woord
  • En konden het niet bespreken
  • Want ze had hen ook nooit gehoord
  • Wel wist zel dat ze niet zo levend leken
  • Maar ook al was het uren stil,
  • Als iedereen naar huis was gegaan
  • Wetend dat er  ’s middags acties kwamen maakte verschil
  • Ze wist dat het met de rust dan snel was gedaan
  • Maar nu, als ook op dinsdag de deuren dicht blijven
  • Geen artiest, decorbouwer, muzikant
  • Geen warme en gepassioneerde lijven
  • Maar stilte heerste in het pand
  • Hoe moest ze de tijd overbruggen, twee dagen
  • Nu ze wist hoe het leven kon zijn
  • Hoe kon ze iemand dat vragen
  • Ze was toch niet meer dan een gordijn
  • Toch,  gisteren had ze dan iets vernomen
  • Van wat de oorzaak was van het besluit
  • Iets met subsidies en dat er minder publiek zou komen
  • Dus een dagje theater minder, gas en licht vaker uit
  • Wat subsidies waren dat wist ze niet echt
  • De gevolgen die dat veroorzaakte wel
  • Wie had dat bedacht, wie had het recht
  • Om zo in te grijpen, ’t gaf haar kippenvel
  • Ze kon slechts berusten, er zat niets anders op
  • Subsidies, een woord met zo´n lading
  • Twee dagen elke week niets te doen, wat een strop
  • Ze wilde gezelschappen, actie, reuring
  • ´t Besef dat ze het moest nemen zoals het kwam
  • Drong door tot in haar vezels
  • Toch wist ze een ding zeker, wie dat besluit nam
  • Behoort zeker tot de ezels.
  • Er zat niets anders op dan zoveel mogelijk te genieten
  • Van wat er overbleef aan mogelijkheden
  • Nu, en denkend aan wat de artiesten achterlieten
  • Aan allen die voor het voetlicht schreden.
  • En die gedachte maakte haar weer tevreden.

M.K. Peta

December 2012

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RSS
Follow by Email
LinkedIn
Share
Instagram