80 km

Voor de BHV cursus die ik had moest ik naar Lochem. Vroeg heen en laat in de middag weer naar huis. De training zat er op en om half vijf kon ik naar de auto en huiswaarts. Ik was blij dat het een half uur eerder was afgelopen dan verwacht, want ik had al een drukke week achter de kiezen. Op de zaterdag er net zo vroeg uit als op de werkdagen en dan geconcentreerd bezig zijn voelde toch ook weer als een werkdag.

Na het verlaten van de dorpskern mocht ik 80 km gaan rijden op de weg Lochem/Zutphen. Ik rijd zo mogelijk de snelheid die voor de weg bedoeld is. Soms een tweetal kilometer harder of zachter, maar in doorsnee houd ik de aanbevolen snelheid in acht, ook om een ander niet tot last te zijn. Deze weg is namelijk voorzien van een bord dat je niet mag inhalen. En dat geldt voor de hele weg van Lochem/Zutphen.

Ik was nog maar net voorbij de rotonde die mij toegang verschafte tot deze weg toen ik de auto voor me had die op dat moment net vaart aan het maken was. We reden al snel zo’n 58 km/u en zowaar dat trok soms op naar 60. Zou de chauffeur niet gezien hebben dat het een 80 km weg is? Ik hoopte dat hij/zij in de achteruitkijkspiegel keek en mij dan het gebaar van: toe maar, toe maar, zag maken.

Heeft hij/zij vast gezien, maar de snelheid bleef 60 km/u en zakte soms weg naar 50. Nu is het niet zo dat de weg 30 minuten duurt met een snelheid van 80 km, maar ik had er een lange dag opzitten en wilde graag naar huis. Ik vermoedde dat er een bejaarde in de auto moest zitten. Hij/zij kon natuurlijk niet via een andere weg die richting op als hij niet sneller wilde gaan, maar ik mocht er niet langs. En dat was frustrerend. Ik ga deze weg regelmatig en er zijn auto’s die me inhalen, ook als ik de toegestane snelheid wel aanhoud. Maar dat doe ik dan ook weer niet! Er naderde mij een auto van achteren en ook die sloot aan, net als de auto daar weer achter. We hadden ons eigen treintje en de snelheid zakte soms weg naar onder de 50. Om de boel niet nog meer te frustreren hield ik voldoende afstand om geen dreiging te zijn.

Mijn gedachten gingen naar mijn ouders, toen mijn vader nog een stukje mocht rijden. Het was hun vrijheid, hun laatste kans om op eigen kracht ergens heen te gaan. Mijn moeder al met het zweet in de handen naast hem, niet durven opmerken dat hij harder mocht. Als ze het wel had gedaan was er wellicht iets verkeer gegaan en waren ze spreekwoordelijk verder van huis. Niet lang daarna mocht hij niet meer rijden. Misschien was dit wel een van de laatste ritjes van deze persoon. Hoe erg kon het zijn dat ik misschien 5 minuten langer deed over deze weg. Ik respecteerde de afstand tussen onze auto, toeterde niet, maar wenste wel heel erg dat de auto een keer zou afslaan.

Vlak voor Zutphen deed hij dat. Het was een man, zijn auto volgeladen met ouwetjes. En misschien hadden ze een leuke dag gehad, misschien met het zweet in de handen, misschien voor het laatst. En misschien moest ik niet zo mopperen. Zou ik later (over 20 jaar?) beseffen dat mijn reactievermogen zo was afgenomen dat ik daar mijn snelheid op aan paste? Misschien voelde het wel als 80 km?

Thuis met een kop koffie was het al weer vergeten. Vandaag ging ik weer over die weg, en heb lekker 80 kunnen rijden.

M.K. Peta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *