100

100                                                                                     (onderaan staat de conference)

Het gebeurt dat men je vraagt: “En?” Ze willen weten hoe iets is afgelopen.

Als men dat aan mij vraagt is steevast het antwoordt: “Alle 100 verkocht!” Ik word aangekeken met een blik van waar gaat het over? Dit is toch niet het antwoord wat we hadden verwacht? En elke keer vertel ik dan weer waarom ik dit antwoord geef.

In onze jeugd was Wim Sonneveld dé conferencier! Wat had hij mooie stukjes en omdat er nog niet zoveel was (geen internet, maar twee tv zenders etc), genoten we steeds weer opnieuw van die stukjes die we op grammofoonplaten in huis hadden.  We konden dan ook de teksten dromen.

Een van die conferences ging over een lezing in een dorpshuis. De man van de kantine was bang dat hij zijn kroketten misschien weer verkeerd had ingekocht. Hij had zich de vorige keer lelijk in de vingers gesneden met de inkoop, omdat er een arts was die een lezing gegeven had die vergezeld ging van beelden met zwerende ziektes, vertoond op een doek  (dia´s). Het publiek dat deze lezing bezocht had na afloop geen eetlust meer en de kroketten die hij in het vet had gebakken werden niet verkocht.

Deze man wilde van Sonneveld weten of hij ook van die beelden liet zien. Hij vertelde daarbij over zijn jeugd, waarin hij zo geleden had, want zijn vader kon ook niet goed inkopen. En hij wilde zijn kinderen niet hetzelfde aandoen. Hij had namelijk weken kroketten moeten eten.

Na afloop van de lezing liep Wim Sonneveld even naar de kantine toe en keek om het hoekje van de keuken.

“En?” Vroeg hij. De man van de kantine antwoordde verheugd: “Alle 100 verkocht!”

Geweldig. En ik krijg dan ook altijd de neiging om te antwoorden met: Alle 100 verkocht!

Als ik daarna uitleg waar dit vandaan komt knikt men en schudt dan eens het hoofd. Wim Sonneveld, nooit van die knakker gehoord. De tijd gaat snel, we leven in een vliegende vaart en voor je het weet staat een gebeurtenis die net is voorgevallen al op ieders i-phone! Ook ik consumeer deze snelle berichten en doe mee op Twitter. Mensen die nu bekend worden zijn over enkele jaren vergeten. De roem komt snel maar is net zo snel weer weg. Je moet van goede huize komen om jaren onder de aandacht te blijven als podiumkunstenaar. We hebben weer geweldige artiesten en ook daar geniet ik van. Na een week kan ik nog de hele flarden tekst opdreunen. Daarna is er zoveel nieuws langs gekomen dat het is weggeëbd.

In mijn jeugd was de informatiestroom langzamer, minder en de wereld was kleiner.  Maar wat we hoorden bleef langer hangen. De conferences van Wim Sonneveld hoorden daarbij. En mocht u me soms vragen: “En?” Dan zult u tot in lengte van dagen blijven horen: “Alle 100 verkocht!”

Ik leg u daarna graag uit wie Wim Sonneveld was.

M.K. Peta

April 2012

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *